สิบปีหลังจากหญิงที่ผมรักหายตัวไป เธอกลับมายืนอยู่หน้าประตูบ้านของผมพร้อมคำขอครั้งสุดท้าย ไม่กี่วันต่อมา ผมก็ได้รู้ว่าเหตุใดเธอจึงจากไปจริง ๆ
สิบปีก่อน ลอร่าหายไปจากชีวิตของผมโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ
เราเจอกันที่มหาวิทยาลัยและตัวติดกันแทบตลอดเวลาหลายปี ผมมั่นใจว่าสักวันหนึ่งเราจะแต่งงานกัน
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากการทะเลาะกันครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นผมเพิ่งได้รับข้อเสนอให้เรียนต่อ และกำลังพูดถึงเรื่องงาน การเดินทาง และเรื่องที่ว่าผมยังไม่พร้อมจะมีลูกเลยแม้แต่น้อย
จู่ ๆ ลอร่าก็ถามว่า:
— แล้วถ้าชีวิตไม่ยอมรอล่ะ?
ผมไม่เข้าใจคำถามของเธอ เราทะเลาะกัน และเช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็หายตัวไป
โทรศัพท์ของเธอถูกปิด บัญชีต่าง ๆ ถูกลบ แม้แต่เพื่อนของเราก็ไม่รู้ว่าเธอไปไหน
ผมพยายามตามหาเธออยู่นาน ก่อนจะบังคับตัวเองให้ใช้ชีวิตต่อไป แต่ผมก็ไม่เคยลืมเธอได้
สิบปีต่อมา ในค่ำคืนที่ฝนตก เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
ลอร่ายืนอยู่ตรงหน้าประตู
เธอผอมลงมากและดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
— ฉันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว — เธอพูด — และฉันอยากขออะไรจากคุณอย่างหนึ่ง
— อะไร?
เธอมองตรงเข้ามาในดวงตาของผม
— แต่งงานกับฉันนะ
ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
— คุณหายไปสิบปี แล้วตอนนี้กลับมาเพื่อขอให้ผมแต่งงานกับคุณงั้นเหรอ?
— ฉันหนีมานานเกินไปแล้ว — เธอกระซิบ — ฉันไม่อยากหนีอีกต่อไป
สามวันต่อมา เราแต่งงานกัน
หลายวันต่อจากนั้นเต็มไปด้วยความสุขอย่างประหลาด เราดูหนังเก่า ๆ ย้อนรำลึกถึงช่วงมหาวิทยาลัย และพูดคุยกันจนดึก
ทุกครั้งที่ผมถามว่าทำไมเธอถึงหายไป ลอร่าจะตอบว่า:
— อีกไม่นานคุณก็จะรู้
ในคืนที่หก เธอจากไปตลอดกาล
หลังงานศพ ผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมและยื่นกุญแจให้
— ลอร่าขอให้ฉันนำสิ่งนี้มาให้คุณ
เธอพาผมไปยังอพาร์ตเมนต์ที่ลอร่าอาศัยอยู่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ในตู้เสื้อผ้ามีหีบไม้ใบหนึ่ง
ข้างในมีจดหมายหลายสิบฉบับ
ทุกฉบับเขียนชื่อของผมไว้
ฉบับแรกถูกเขียนขึ้นไม่กี่วันหลังจากที่เราแยกทางกัน
ผมเปิดมันออกและนิ่งค้างไปทันที
“ฉันท้อง”
ลอร่ารู้ว่าเธอตั้งครรภ์ในวันที่เราทะเลาะกันเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อได้ยินผมพูดถึงเรื่องงานและการที่ยังไม่อยากเป็นพ่อ เธอกลัวว่าตัวเองจะทำลายอนาคตของผม
เธอตั้งใจจะกลับมาและเล่าทุกอย่างให้ผมฟัง
แต่เธอไม่มีโอกาส
ลอร่าสูญเสียลูกไป
หลังจากนั้น เธอก็โน้มน้าวตัวเองว่ามันสายเกินไปแล้วที่จะกลับมา
หลายปีผ่านไป
ในจดหมายของเธอมีคำสัญญาเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า:
“พรุ่งนี้ฉันจะโทรหาเขา”
“ฉันซื้อตั๋วแล้ว”
“ฉันยืนอยู่หน้าบ้านของเขา แต่ไม่กล้าเคาะประตู”
ครั้งหนึ่งลอร่าเห็นผมอยู่กับผู้หญิงอีกคน และคิดว่าผมมีความสุขแล้ว
เธอไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์นั้นจบลงไม่นานหลังจากนั้น เพราะผมยังไม่สามารถลืมเธอได้
จดหมายฉบับสุดท้ายสั้นมาก:
“ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อให้คุณยกโทษให้ ฉันกลับมาเพราะเข้าใจแล้วว่าความกลัวขโมยเวลาของเราไปสิบปี ฉันจะไม่ยอมให้มันเอาวันสุดท้ายที่เหลืออยู่ไปอีก”
ผมนั่งถือจดหมายฉบับนั้นอยู่นาน
ผมยังคงรักเธอ
และในเวลาเดียวกัน ผมก็โกรธเธอ
เพราะบางครั้งความรักไม่ได้จบลงเพราะการทรยศ
บางครั้ง แค่มีใครคนหนึ่งที่กลัวจะพูดความจริงนานเกินไปก็เพียงพอแล้ว
