ทุกวันเกิดของฉัน เวลา 8:17 น. ตรง จะมีสายจากเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรมาและเงียบตลอด — หลังจากแม่เสียชีวิต ในที่สุดฉันก็รู้ว่าใครเป็นคนโทร
ฉันจำสายแรกได้ตั้งแต่อายุสิบขวบ
ทุกวันเกิดของฉัน เวลา 8:17 น. ตรง จะมีเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามา
— ฮัลโหล?
ปลายสายมีเพียงความเงียบ และเสียงหายใจเบา ๆ
แม่รีบหยิบโทรศัพท์ไปจากมือฉันทันที
— ถ้าเบอร์นี้โทรมาอีก อย่ารับนะ
— ทำไมล่ะ?
— แค่เชื่อแม่เถอะ ยูเลีย
แต่สายเหล่านั้นยังคงโทรมา
ทุกปี เวลาเดิมเสมอ
เมื่อฉันมีโทรศัพท์มือถือ คนปริศนาคนนั้นก็ somehow เริ่มโทรเข้ามาที่เบอร์มือถือของฉันโดยตรง
แม่บอกว่าเป็นเพียงการแกล้งประหลาด ๆ แต่ทุกครั้งที่สายโทรเข้า เธอจะดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
มันดำเนินแบบนี้อยู่นานถึงยี่สิบสี่ปี
จากนั้นแม่ก็เสียชีวิต
สามเดือนต่อมา ฉันอายุครบ 34 ปี
เวลา 8:17 น. โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ฉันรับสาย
เงียบอยู่ไม่กี่วินาที
จากนั้นก็มีเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น:
— คุณคือยูเลียใช่ไหมคะ?
— ใช่
— หนูชื่อลิลี ปกติแม่ของหนูจะเป็นคนโทรหาคุณ แต่วันนี้แม่อยู่โรงพยาบาลค่ะ
มือของฉันเย็นเฉียบ
— แม่ของหนูคือใคร?
— แอนนา
ฉันไม่รู้จักแอนนาคนไหนเลย
แล้วเด็กหญิงก็พูดว่า:
— แม่ฝากบอกว่า “บ้านสีฟ้ายังอยู่ และห้องของคุณก็ยังอยู่เหมือนเดิม”
— ห้องอะไร?
ลิลีเงียบไป
จากนั้นเธอก็พูดเบา ๆ ว่า:
— หนูคิดว่าคุณรู้แล้วว่าแม่ของหนู… คือแม่แท้ ๆ ของคุณ
ฉันวางสายทันที
มันเป็นไปไม่ได้
ผู้หญิงที่ฉันเพิ่งฝังไปคือแม่ของฉันมาตลอดชีวิต
แต่วันนั้นเอง ฉันก็ไปที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ
บนชั้นบนสุดในห้องเก็บของ ฉันพบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ล็อกไว้
ข้างในมีจดหมายหลายสิบฉบับ
ทุกฉบับเขียนถึงฉัน
ฉบับแรกเขียนไว้เมื่อสามสิบสี่ปีก่อน
“ฉันอายุสิบหก วันนี้เวลา 8:17 ลูกสาวของฉันเกิด ผู้ใหญ่บอกว่าฉันไม่มีทางให้ชีวิตที่ดีแก่เธอได้ ฉันจึงเซ็นเอกสาร และตอนนี้ฉันก็เสียใจแล้ว”
ในจดหมายต่อ ๆ มา แอนนาเล่าว่าเธอตามหาฉันอยู่นานหลายปี
ในที่สุดเธอก็พบแม่บุญธรรมของฉัน
แต่แม่ขอให้เธออย่าเข้ามายุ่ง
“ยูเลียคิดว่าฉันเป็นแม่ของเธอ อย่าทำลายชีวิตของเธอเลย”
แอนนายอมรับ
เธอไม่ส่งของขวัญ และไม่เคยมาหาฉัน
เธอเพียงโทรหาฉันปีละครั้ง — ในเวลาที่ฉันเกิดพอดี
และไม่พูดอะไรเลย
วันรุ่งขึ้น ฉันไปยังบ้านสีฟ้าหลังนั้น
ลิลีเปิดประตูและมองฉันอยู่นาน
— ดวงตาของคุณเหมือนแม่เลยค่ะ
ที่โรงพยาบาล มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ข้างหน้าต่าง เส้นผมของเธอมีสีเทาแซมอยู่
เมื่อเห็นฉัน เธอก็ร้องไห้
— ยูเลีย?..
ฉันวางจดหมายทั้งหมดลงบนเตียง
— ทำไมคุณไม่เคยบอกความจริงกับฉัน?
— เพราะฉันสัญญาว่าจะไม่ทำลายครอบครัวของเธอ
— แล้วทำไมถึงยังโทรมา?
แอนนายิ้มทั้งน้ำตา
— เพราะเวลา 8:17 ฉันได้ยินเสียงของเธอเป็นครั้งแรก ฉันแค่อยากได้ยินมันอีก อย่างน้อยปีละครั้ง
ฉันยังไม่สามารถเรียกเธอว่าแม่ได้
แต่ฉันเลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้
— ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่ฉันอยากรู้จักคุณ
ไม่กี่วันต่อมา ฉันกลับไปจัดของของผู้หญิงที่เลี้ยงดูฉันมา และพบซองจดหมายอีกฉบับ
บนซองเขียนว่า:
“ถึงแอนนา เปิดหลังจากฉันเสียชีวิต”
ข้างในมีจดหมายสั้น ๆ:
“ยกโทษให้ฉันด้วย
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันบอกตัวเองว่าฉันกำลังปกป้องยูเลีย แต่ความจริงคือฉันกลัว
ฉันกลัวว่าสักวันเธอจะได้รู้จักคุณ และจะไม่คิดว่าฉันเป็นแม่ของเธออีก
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า ความรักไม่ได้ลดน้อยลงเพียงเพราะต้องแบ่งปัน
เมื่อฉันไม่อยู่แล้ว ได้โปรดโทรหาเธอ
อย่าเงียบอีกเลย”
ฉันอ่านจดหมายซ้ำหลายครั้ง แล้วก็ร้องไห้ออกมา
แม่บุญธรรมของฉันซ่อนความจริงจากฉันจริง ๆ
แต่ก่อนเสียชีวิต เธอก็พยายามแก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง
ปีถัดมา ในวันเกิดของฉัน โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งเวลา 8:17 น. ตรง
ครั้งนี้บนหน้าจอไม่ได้เขียนว่า “ไม่ทราบหมายเลข”
แต่เขียนว่า:
“แอนนา”
ฉันรับสาย
— สุขสันต์วันเกิดนะ ยูเลีย
ฉันยิ้ม
— ขอบคุณค่ะ… แม่
และเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบห้าปี หลังจากสายโทรศัพท์เวลา 8:17 ไม่มีใครเงียบอีกต่อไป
