ผู้หญิงคนหนึ่งบนรถบัสเอาเท้าเปล่ามาวางตรงที่วางแขนของผม — หลังจากที่ผมขออย่างสุภาพหลายครั้ง ผมก็เข้าใจว่าคำพูดอย่างเดียวคงทำให้เธอยอมไม่ได้ 😨
หลังจากทำงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ผมต้องการเพียงอย่างเดียว — กลับบ้านอย่างสงบ
รถบัสเกือบเต็ม ผมนั่งติดทางเดิน เอนหลังกับเบาะ และกำลังจะหลับตาเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ข้อศอก
ผมหันไปมองแล้วก็ชะงัก
บนที่วางแขนของผมมี เท้าเปล่าของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง วางอยู่
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านหลังเหยียดขาผ่านระหว่างเบาะมา แล้วนั่งอย่างสบายใจ
ผมหันกลับไปหาเธอ
— ขอโทษครับ ช่วยเอาเท้าออกได้ไหม?
เธอไม่แม้แต่จะลืมตา
ผมพูดซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้ผู้หญิงคนนั้นลืมตาขึ้นข้างหนึ่งเล็กน้อยแล้วตอบอย่างหงุดหงิดว่า:
— ฉันเหนื่อย ทนหน่อยไม่ได้หรือไง
จากนั้นเธอก็แกล้งทำเป็นหลับต่อ
ผู้โดยสารหลายคนเริ่มมองหน้ากันแล้ว
ผมตัดสินใจไม่เถียงและขยับตัวออกไปเล็กน้อย แต่เพียงหนึ่งนาทีต่อมา เธอกลับเหยียดขาออกมาไกลกว่าเดิม จนยึดที่วางแขนของผมทั้งหมด
ตอนนั้นผมสังเกตเห็นขวดน้ำเย็นอยู่ในถุงของตัวเอง
แล้วผมก็นึกไอเดียง่าย ๆ ขึ้นมาได้
ผมเปิดขวด ดื่มไปหนึ่งอึก และเมื่อรถเลี้ยวครั้งต่อไป ผมก็เอียงขวดเล็กน้อย
หยดน้ำเย็นสองสามหยดตกลงบนเท้าของเธอพอดี
ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้งขึ้นทันที
— คุณทำอะไรของคุณ?!
ผมยักไหล่อย่างสงบ
— ขอโทษครับ รถบัสมันโยก
ผู้โดยสารที่นั่งฝั่งตรงข้ามยิ้มแล้วพูดว่า:
— อย่างน้อยตอนนี้เท้าของคุณก็กลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่แล้ว
มีใครบางคนหัวเราะขึ้นมา
ชายสูงอายุคนหนึ่งเสริมว่า:
— เขาขอคุณดี ๆ ตั้งสามครั้งให้เอาเท้าออก
ผู้หญิงคนนั้นมองไปรอบ ๆ และเข้าใจว่าไม่มีใครเข้าข้างเธอ
เธอสวมรองเท้ากลับอย่างเงียบ ๆ หันหน้าไปทางหน้าต่าง และไม่พูดอะไรอีกจนถึงปลายทาง
ส่วนผมก็สามารถวางแขนบนที่วางแขนของตัวเองได้อย่างสงบเสียที
บางครั้งคำขออย่างสุภาพก็ไม่ได้ผล
แต่สายตาของคนรอบข้างกลับทำให้บางคนจำมารยาทของตัวเองได้อย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด
