เธอพาแม่ผู้สูงอายุไปยังถนนที่แทบไม่มีใครผ่าน แล้วพูดว่า “ลงไป” แต่เพียงไม่กี่วันต่อมา ลูกสาวกลับเป็นฝ่ายยืนถือกระเป๋าอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิทเสียเอง…
— แม่ เก็บของเถอะ ฉันจะพาแม่ไปพักผ่อนสักหน่อย
มาเรียมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ ช่วงหลัง ๆ อันนาแทบไม่พูดกับเธอเลย ดังนั้นคำพูดนี้จึงฟังดูอบอุ่นอย่างไม่คาดคิด
— จริงเหรอ? แล้วเราจะไปไหนกัน?
— เดี๋ยวก็รู้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็นั่งอยู่ในรถแล้ว
ตอนแรกนอกหน้าต่างยังเป็นถนนที่คุ้นเคย แต่ไม่นานเมืองก็สิ้นสุดลง เหลือเพียงทุ่งโล่ง ต้นไม้ประปราย และถนนที่แทบไม่มีรถผ่าน
มาเรียเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
— ลูกจ๋า แถวนี้มีบ้านพักจริง ๆ เหรอ?
อันนากำพวงมาลัยแน่นขึ้น
— แม่ ได้โปรดเงียบเถอะ
หลังจากขับไปอีกไม่กี่กิโลเมตร เธอก็เบรกอย่างกะทันหันข้างทาง
— ลงไป
มาเรียคิดว่าตัวเองได้ยินผิด
— อะไรนะ?
— ฉันบอกให้ลงไป
— แต่ทำไม? ที่นี่ที่ไหน?
อันนามองเธออย่างเย็นชา
— ฉันทนใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ไหวแล้ว แม่อยู่รอบตัวฉันตลอด ต้องการนู่นต้องการนี่ตลอดเวลา ฉันเหนื่อยแล้ว
— อันนา… ได้โปรด อย่างน้อยพาแม่กลับบ้านเถอะ
แต่ลูกสาวเปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา หญิงชราก็ยืนอยู่คนเดียวบนถนนว่างเปล่า พร้อมกระเป๋าใบเล็กในมือ
— ขอโทษนะแม่ แต่มันจะดีกว่าแบบนี้
รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและหายลับไปหลังโค้ง
มาเรียยังคงยืนมองตามอยู่นาน
เธอเฝ้ารอว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจแล้วขับรถกลับมา
แต่ถนนยังคงว่างเปล่า
ในที่สุด มาเรียหยิบโทรศัพท์เก่าออกมาและกดหมายเลขของคนคนหนึ่งที่เธอไม่ได้โทรหามาหลายปี
— ฮัลโหล… เซอร์เกย์เหรอ? นี่น้ามาเรียนะ ฉันต้องการความช่วยเหลือ
สี่สิบนาทีต่อมา รถหรูคันหนึ่งก็หยุดข้างเธอ
หลานชายของเธอก้าวลงมา
เมื่อเห็นหญิงชรายืนอยู่คนเดียวกลางถนน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
— ใครทิ้งน้าไว้ที่นี่?
มาเรียก้มหน้าลง
— อันนา
เซอร์เกย์ไม่พูดอะไร
เขาเพียงเปิดประตูรถให้เธอ
เย็นวันนั้น เป็นครั้งแรกในรอบนานที่มาเรียนั่งอยู่ในบ้านอันอบอุ่น ดื่มชาร้อน และรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นภาระของใคร
เช้าวันรุ่งขึ้น เซอร์เกย์พาทนายความมา
เอกสารหลายฉบับถูกวางลงบนโต๊ะ
หลายปีก่อน มาเรียเป็นคนซื้อบ้านหลังที่ลูกสาวของเธออาศัยอยู่ในตอนนี้ ตามกฎหมาย บ้านยังคงเป็นของมาเรีย เธอไม่เคยโอนกรรมสิทธิ์ให้อันนา แม้ว่าอันนาจะคิดมานานแล้วว่าบ้านเป็นของตัวเอง
— คุณแน่ใจหรือครับว่าต้องการทำแบบนี้? — ทนายถามอย่างสงบ
มาเรียมองเอกสารอยู่นาน
เธอนึกถึงวันที่ขายเครื่องประดับเพื่อนำเงินไปจ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัยให้ลูกสาว
วันที่ช่วยเลี้ยงหลาน ๆ
วันที่มอบเงินก้อนสุดท้ายให้อันนาในช่วงหย่าร้าง
และเมื่อวานนี้ ลูกสาวคนเดียวกันกลับทิ้งเธอไว้ตามลำพังบนถนน
มาเรียหยิบปากกาขึ้นมา
— ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้ว
ไม่กี่วันต่อมา อันนากลับบ้านหลังจากเดินทางไปช่วงสั้น ๆ
เธอเดินเข้ามาในลานพร้อมกระเป๋าเดินทาง และเห็นรถที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่
ในห้องนั่งเล่นมีเซอร์เกย์ ทนายความ และแม่ของเธอ
— แม่? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เซอร์เกย์ยื่นเอกสารให้เธอ
— คุณต้องย้ายออกครับ
อันนาหัวเราะ
— ตลกมาก นี่คือบ้านของฉัน
— ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
เธอคว้าเอกสารไป
อ่านอยู่ไม่กี่วินาที
แล้วใบหน้าก็ซีดลง
มาเรียได้โอนบ้านให้หลานชาย โดยมีเงื่อนไขว่าเธอจะมีสิทธิ์อาศัยอยู่ที่นั่นอย่างสงบไปตลอดชีวิต
— แม่… แม่ทำแบบนี้ไม่ได้
มาเรียลุกขึ้นจากเก้าอี้
— ทำไมล่ะ?
— แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน?
ห้องทั้งห้องเงียบลง
มาเรียมองลูกสาวตรง ๆ แล้วพูดว่า:
— จำถนนเส้นที่เมื่อวานเธอทิ้งแม่ไว้ได้ไหม?
อันนาชะงัก
— ตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วว่า คนเรารู้สึกอย่างไรเมื่อถูกทำให้เชื่อว่าไม่มีใครต้องการอีกต่อไป
